Category Archives: sona

‘People’s patience might snap if real progress will not happen soon’

Leave a reply

Statement of the Sentro ng mga Progresibong Manggagawa (Sentro) on the third State of the Nation Address (Sona) of Benigno Simeon C. Aquino III on 23 July 2012:

AS P-NOY wraps up his second year in office and enters the first half of his six-year term highlighted by his Sona today, the Sentro ng mga Progresibong Manggagawa, a new labor center launched last May Day, is now compelled to issue a terse warning for this government. Despite maintaining high approval and trust ratings across the country’s geographical areas and socioeconomic classes in successive surveys (including by the SWS), Aquino’s popularity will soon plunge sharply and his presidency will face the “wrath” of the people when their patience over the government’s superficial and ineffective “reforms” reach their breaking point.

In governance, two years in office is more than enough to receive either a thunderous accolade or a stinging rebuke. Indeed, the Aquino administration should not readily blame the Gloria Macapagal-Arroyo regime for all the problems in the Philippines. While the incriminating “fingerprints” of Gloria and her cohorts are found in almost every major “crime scenes” of fairly recent corruption and political repression; but, at the same time, the shadows of omissions and transgressions of P-Noy and his acolytes are now also looming in the background.

In fact, Aquino’s electoral slogan of “Kung walang korap, walang mahirap” is now becoming an empty rhetoric or another comedic counterpart of Erap’s “Walang kaibigan, walang kamag-anak” braggadocio. The prosecution of Gloria and some of her coconspirators – many are still roaming scot-free, including her notorious husband, Mike Arroyo – deserves a cautious praise since they are not yet formally convicted and the possibility of them winning the cases later is very likely considering the serious flaws in the country’s “justice” system. Remember what happened to the mountain of cases filed against the Marcoses? No punishment was meted out and they are now back in power!

(Talking of dispensing with justice, both the New York-based Human Rights Watch and the US Department of State have scored the Aquino government for the persistent impunity of human rights violations in the country. Aside from the excruciatingly slow trial of the Maguindanao Massacre suspects and the failure to arrest ex-Gen. Jovito Palparan, known as “the butcher” and the brains behind many abductions and “salvagings” of activists, HRW also said that at least “10 cases of extrajudicial killings and enforced disappearances” happened since Aquino took office. Even Etta Rosales, chair of the Commission on Human Rights, has admitted that “two years into the Aquino administration, not a single human rights violator has been arrested and sent to jail.”)

More significantly, P-Noy’s slogan reveals the mindset of his administration and even the past governments – and, of course, the employers, especially the Big Business or top corporations. Granting that large-scale corruption can be effectively curbed, poverty will still be widespread as long as the grossly unequal distribution of wealth remains entrenched.

But the line of thinking of this government will definitely be echoed in P-Noy’s Sona. He will surely cite the continuing economic “progress” of the country as proven by the high 6.4 percent “growth” in the gross domestic product in the first quarter of this year – from an anemic 3.9 percent GDP last year. Backing this claim, the World Bank announced only last week that it has raised its growth forecast for the Philippines this year, from 4.2 percent to 4.6 percent. The International Monetary Fund quickly followed suit by declaring that it has lifted the country’s growth outlook from 4.2 percent to 4.8 percent this year, and from 4.7 percent to 4.9 percent next year.

The problem with these “growths” is that ever since they have fundamentally failed to reach the vast majority of the Filipinos. The worn-out capitalist “trickle-down” of wealth cliché has remained, well, a cliché. For instance, the government’s poverty reduction goals have miserably failed to keep up with the so-called “growths” in the GDP or GNP (gross national product) as shown in the continued wide income disparity and poor job creation and quality.

And since this “growth” has not created long-term and sustainable livelihood prospects, it is not surprising that during a recent SWS survey, poverty perception has further worsened to 55 percent in March this year compared to 45 percent last December. This is equivalent to about 2 million poor families more or a hike from 9.1 million to 11.1 million poor families. Similarly, in the same survey during the same period, unemployment also swelled from 24 percent or 9.7 million workers to a staggering record high of 34.4 percent or 13.8 million workers! Ironically, all these occurred while the economy purportedly shot up to 6.4 percent!

A study also bared that the 1.1 million “jobs” the government has allegedly created as of April this year were basically “additional part-time workers.” The latter actually comprise about 43 percent (and counting) of jobs in the national economy – or 16.2 million of the 38 million said to be employed, which indicates that the job quality being generated is deteriorating.

Workers’ wages have remained pitiful. For example, a research shows that the latest P30 salary “hike” in the NCR last May is actually a mere 44 percent of the appraised P1,017 family living wage – a wide difference compared to the 53 percent ratio of the minimum wage vis-à-vis the FLW ten years ago.

While not discriminating against part-time workers and the burgeoning informal or contractual workforce in general, this escalating phenomenon of non-regular labor is a cause of serious concern. Their rapid growth is essentially a deliberate neoliberal tactic, which is consciously or unconsciously tolerated by P-Noy, with an end goal of creating a huge army of contract workers with cheaper or unstable wages and benefits, no security of tenure, as well as banned from joining or forming unions and having CBAs or CNAs. Thus, the “cheap and docile” as well as unorganized workers tag.

In the Hacienda Luisita issue, Aquino’s supposed “non-interference” could actually be seen as a ploy to subtly back the intransigence of his relatives to cling to their warped and feudal ownership claims to the over 6,400-hectare estate in Tarlac. In fact, a study says that among the post-Marcos governments, the P-Noy administration has the lowest land distribution record so far – 13,819 hectares per month as of September last year – which makes its current rate of land distribution “already over five-and-a-half years behind schedule” based on its June 2014 target under CARPER (Comprehensive Agrarian Reform Program Extension with Reforms).

Meanwhile, further mirroring the character and tendencies of the Aquino government – amid the worsening poverty of the majority and the deteriorating plight of the working class – the few rich and powerful have in fact become tremendously richer and powerful since P-Noy assumed the presidency. According to Forbes, the 40 richest Filipinos, including five billionaires (in US dollars), in 2010 owned a combined assets of $22.4 billion or a little more than P1 trillion. Both figures more than doubled after only two years – 15 dollar billionaires in the 40 wealthiest Filipinos with a total mind-boggling incomes of $47.4 billion or almost P2 trillion or over one-fifth (21 percent) of last year’s GDP!

Truly, the filthy rich and powerful in the country and the world have immensely benefited neither from “luck or hard work,” but from the greed-induced programs of neoliberalism – all-out liberalization, deregulation and privatization of the economy; plus the ageless tactics of profiteering and suppression of dissent, including union-busting.

However, deprivation and repression, in all their forms, had always been and will always be met by protests and resistance. This could well be the scenario in the last four years of the Aquino government – if no meaningful social change will occur.

No Letting Up Against Chacha

Leave a reply

In the run up to the State of the Nation Address, workers belonging to Manggagawa Kontra Chacha (MKC) today again took to the streets, and banged their pots and pans, in protest against the Arroyo regime’s incessant efforts to amend the Charter.

“So long as Gloria Macapagal Arroyo is in power, full employment will remain elusive and workers will continue to suffer from low wages, hunger, housing shortages and constant violations of their rights” Edwin Bustillos, Deputy Secretary General of the Alliance of Progressive Labor (APL) and one of the spokespersons of MKC, said. “She remains to be biggest threat to whatever remains of our fragile democracy, and she will have no compunction to do whatever it takes to extend her reign of greed,” Bustillos added.

The workers’ action is in conjunction with TindigNation’s noise barrage today.

The MKC is the broadest labor coalition against charter change and any form of term extension. The coalition vows to make sure that this year’s SONA would definitely be PGMA’s final SONA.

“Thousands of MKC members will be out in the streets of key cities around the country on Monday to bid Arroyo good riddance,” Bustillos said.

MKC member organizations will mobilize in the NCR, Lipa, Cebu, Iloilo, Davao, Cotabato, Cagayan de Oro and General Santos during the SONA.

MKC is composed of the APL, MAKABAYAN, Kongreso ng Pagkakaisa ng Manggagawa sa Pilipinas (KPMP), Partido ng Manggagawa (PM) and many other labor groups.

Workers’ Response to SONA: Nationwide Protest Actions!

Leave a reply

As Pres. Gloria Macapagal Arroyo spins her latest yarn about the state of the nation, thousands of workers belonging to the APL today will pour out into the streets of the NCR, Cebu, Davao, Cagayan de Oro, Cotabato and General Santos to link arms with other social movements and demand an end to the jobs crisis and skyrocketing oil and food products.

Confronted with a plummeting -38% net satisfaction rating, 11.4% inflation rate, 16.3% hunger incidence, PGMA is reportedly set to unveil a social protection package patterned after various interim programs such as Katas ng VAT, Pantawid Kuryente and the other cash transfer programs.

“The current crises requires a whole set of policy reforms, and not dole-outs aimed at propping up a moribund government’s sagging popularity,” Edwin Bustillos, APL spokesperson, said. “Clearly, PGMA set her sight on mitigating her own crisis – the lack of legitimacy – rather than the larger crisis that leaves the working class in dire straights,” Bustillos added.

“No amount of fantastic claims about her government’s performance could hide the reality of the Arroyo regime’s glaring failure: its inability to generate 1.5 million jobs a year, as it promised, which then led to a yawning gap in income inequality,” Bustillos said.

The recent UNDP Human Development Report shows that while the economy was growing, Philippine per capita income growth was the ‘worst in Southeast Asia’. According to the report, per capital income grew at an average of only 1.9% between 1990-2005, in contrast with Vietnam (5.9%), Thailand (2.7%), Laos (3.8%) and Cambodia (5.5%). Even Burma fared better at 6.6%!

Moreover, glaring disparities in income distribution continue to deepen as incomes of the richest grew 16 times more than the incomes of the poorest, with the poorest families getting a meager 2.16% of the total annual family income growth, while the richest families got 34.26%.

“Arroyo would want us to believe that the current crisis should be blamed on everyone and everything else but itself. But the truth is, we are in this current rut because of government’s flawed policies,” Bustillos said.

APL demands that jobs generation be the centerpiece of government policies. This means that all policies, including monetary, fiscal trade as well as industrial and agricultural policies should be cohesively geared towards full employment.

In the short term, the APL is calling for a living wage, the scrapping of the oil deregulation law, price control on food, removal of EVAT for oil and food products, moratorium on demolitions and budget for socialized housing.

APL has no illusion that Arroyo regime to listen to the working class. “That is why, ousting this corrupt government would be a good start in strategically addressing our current problems.” Bustillos said. “After all, Arroyo herself is one of the problems!” he added.

In the NCR, APL will march along Commonwealth Avenue with other labor organizations and social movements under Mamamayan Laban sa Pagtaas ng Presyo ng Langis at Pagkain at Toyota Commonwealth.

SONA NG BAYAN: INUTIL AT PINAKASUSUKLAMANG PANGULO NG PILIPINAS – TANGGALIN NA SA PWESTO!

6 Replies

BOBOLAHIN, lulunurin at lilituhin na naman ni Gloria Macapagal-Arroyo ang mamamayan ng kung anu-anong hokus-pokus na mga numero, istadistika at iba pang mga “katibayan” daw na siya lang naman at kanyang mga alipores ang nakaiintindi o naniniwala. Itatalak niya ang mga ito sa nakayayamot niya na namang talumpati sa kanyang SONA (state of the nation address) sa Kongreso ngayong Hulyo 28. Gayunpaman, asahan pa rin ang masigabong palakpakan mula sa kanyang mga linta at tutang tagasunod sa loob at labas ng gobyerno – hihimurin nga nila kahit talampakan ni Gloria basta’t patuloy din silang nakikinabang sa pinagpapasasaan ng pangkating Arroyo.

Ihahambog ba ni Gloria na sa nakalipas na isang taon “nakalikha” na naman siya ng daan-daan libong “trabaho”? Na dahil sa sinusunod na programang “pangkaunlaran” ng pamahalaan, “matatag” ang “pundasyon” ng pambansang ekonomya kaya’t kayang harapin ang umiiral na pandaigdigang krisis pangkabuhayan, laluna ang di-masawatang pagtaas ng presyo ng langis at mga pagkain, pangunahin na ang bigas at ang kasalatan ng suplay nito sa Pilipinas? Na tuluy-tuloy na naisasaayos ang pamamahala ng kanyang administrasyon, kabilang ang pagiging episyente, matapat at dedikadong paglilingkod sa taumbayan, at pagsunod nito sa mga panuntunang demokratiko?

Kahirapan ng mayorya, hungkag na ‘kaunlaran’ nina Gloria

Sa ikawalong SONA ngayon ni Gloria ano na ba talaga ang tunay na kalagayan ng ating bansa at mamamayan mula nang mailuklok siya noong 2001 matapos mapatalsik ang korap ding gobyernong Estrada, at tumuloy pa sa kaduda-dudang “pagwawagi” ni Gloria sa eleksyon noong 2004? Tiyak na uulitin niya na parang sirang plaka ang umano’y record-breaking niyang natamo noong isang taon sa “pagpapaunlad” ng pambansang ekonomya – ang “28 quarters of economic growth” at “pinakamabilis na paglago ng GNP (gross national product) ng bansa sa loob ng nakalipas na 30 taon!” Tunay ngang record holder ang rehimeng Arroyo sa maraming bagay, ngunit hindi talaga para sa kagalingan – kundi para sa kapinsalaan – ng mayoryang taumbayan:

Dalas at lawak ng karukhaan:Ayon sa poverty studies ng mismong gobyerno na ginagawa tuwing tatlong taon, lalong lumubha ang antas ng kahirapan mula 24.4% noong 2003 tungong 26.9% noong 2006. Kaya’t ang pagdami pa ng mahihirap na pamilya mula 4 na milyon hanggang 4.7 milyon – o katumbas ng 23.8 milyon hanggang 27.6 milyong katao. Ayon nga sa ibang pag-aaral, 85% sa mga Pilipino ay nabubuhay sa kulang pa sa $2 o lampas lang konti ng P80 kada araw. Isa sa mga epekto nito ang kawalan ng kakayahang magmay-ari sa lupa o magkaroon ng sariling disenteng tahanan. Kaya’t tinatantyang may 30 milyong urban poor o informal settlers sa buong bansa, kabilang ang 700,000 na pamilya o 52% ng buong populasyon sa Metro Manila! Sa kanayunan naman, pito sa 10 magsasaka ay hindi pag-aari ang kanilang lupang sinasaka, habang di-aabot sa 1/3 ng mga panginoong maylupa ang nagmamay-ari ng mahigit sa 80% ng mga lupaing agrikultural!

Agwat ng mayayaman at mahihirap: Lalong lumalayo ang lamang sa yaman ng iilang dambuhalang mayayaman sa higit na nakararaming mahihirap mula 2003 hanggang 2006, ayon mismo sa pinakahuling Family Income and Expenditure Survey (FIES) ng gobyerno. Aabot lang ng 8.6% ang pinagsamang kita (total family income o TFI) na pinaghahatian ng pinakamahihirap na 30% ng mga pamilyang Pilipino, habang 64.7% naman ang TFI ng pinakamayayamang 30%! Kaya kumakabig ang mayayaman ng P7.53 sa bawat P1 namang kinikita ng pinakadukhang 30%.

“Food-poor”: Lumaki pa ang bilang ng mamamayan na hindi kayang tugunan kahit ang minimum na pangangailangan sa pagkain. Ayon mismo sa gobyerno, mula 2003 hanggang 2006, tumaas sa 14.6% mula 13.5% ng mga Pilipino ang hindi sapat ang kinakain – o 10.8 milyon hanggang 12.2 milyon kataong gutom. Mababa pa nga ang pagtatayang ito dahil base ito sa mababang food threshold na ipinalabas ng gobyerno – P27.47 bawat araw lamang bawat tao o P137.35 bawat araw bawat 5-kataong pamilya. Salungat ito sa isa pang ahensya ng gobyerno, ang National Wages and Productivity Council o NWPC, na nagsasabi na ayon sa itinakda nitong living wage noong 2006, aabot ang minimum food requirements sa P33.52 bawat araw bawat tao o P167.60 bawat araw bawat 5-kataong pamilya. Hindi nakapagtataka na ilang milyong batang Pilipino ay malnourished o kulang sa timbang: 3.7 milyon na mga batang limang taon pabababa, at 2.4 milyon na 10 taon pababa. Ayon pa sa sarbey ng Social Weather Station (SWS), patuloy din ang pagdami ng mga pamilyang nakararanas ng gutom (involuntary hunger): 16.3% o 2.9 milyong pamilya mula Enero hanggang Marso lang ngayong taon.

“Inseguridad sa pagkain” at krisis sa bigas: Lalala pa ang problema sa kagutuman dahil sa kasalukuyang krisis sa pagkain, kabilang ang grabeng pagmahal at malaking kakulangan ng suplay ng bigas. Noong 2001 ang karaniwang presyo ng bigas ay P17 bawat kilo, sa ngayon pumapatak na ito ng P34 hanggang P36/kilo, at maaari pang tumaas. Sa kabila din ng nandito sa ating bansa ang International Rice Research Institute (IRRI) at ang Philippine Rice Research Institute (PhilRice) – na bantog sa buong mundo sa mga pananaliksik at programa kung paano paunlarin ang pagtatanim ng palay – pero ang Pilipinas pa ngayon ang pinakamalaking importer ng bigas sa buong mundo! Mula sa 808,000 metriko toneladang (MT) bigas na inangkat ng bansa noong 2001, ito’y sumirit pa sa 1.7 milyong MT noong 2006, at aabot sa 2.2 milyong MT ang pinaplanong angkatin ng ating bansa ngayong taon! Dagdag pa, sa unang apat na buwan lang ngayong taon, tumaas ang presyo ng bigas ng 44%, isda ng 14.3%, baboy ng 23%, manok at gulay ng 20%, at prutas ng 25%. Malaking repleksyon ito ng isang dispalinghadong polisiya ng gobyerno sa agrikultura at pati sa repormang agraryo, pagdepende sa importasyon, at sa kabuua’y kawalan ng maayos na programa sa food security.

Krisis sa enerhiya o langis: Patuloy na pumapailanglang ang presyo ng langis at iba pang mga produktong petrolyo. Tumaas ng 380% hanggang 420% ang halaga ng mga ito mula 2001 hanggang 2008, at tumataas pa – P62 na ang dating P16.56/litro ng gasolina; at P58 ang dating P13.82/litro ng diesel. Nito lamang Enero hanggang ngayong Hulyo o sa loob lang ng anim na buwan, 20 beses itinaas ang presyo ng mga produktong petrolyo – bagama’t nakakaloko, nakalilito at wala ring silbing “ibinaba” ng tatlong beses ang presyo ng mga ito. Ngayong Hulyo ang minimum na pamasahe sa Kamaynilaan lang ay tumaas ng 13% sa mga jeepney, 33.3% sa mga taksi, at 11% sa mga bus. Damay siyempre ang mga petrochemical-based fertilizers na ginagamit ng mga magsasaka, na tinatayang madodoble ang presyo sa P1,500 hanggang P1,900 bawat bag! Bagama’t may kinalaman ang international market (partikular ang samahang OPEC) sa pagtataas ng presyo ng petrolyo, mas grumabe ito sa atin dahil sa walang pakundangang pagkakamal ng tubo laluna ng “Big 3” oil companies – Shell, Petron at Chevron (dating Caltex). Tinatayang pinagtutubuan nila’y 47% hanggang 54% ng bawat retail price ng produktong petrolyo, na bilyon-bilyong tubo ang katumbas! Hinahayaan ito ng gobyerno dahil sa Oil Deregulation Law, na kung tutuusin ay pabor lang talaga sa naturang mga kumpanya – simula nang ipatupad ito noong 1996, tumaas ang presyo ng unleaded gas ng 492% at ang diesel nama’y 607%! Dagdag pa dito, ang ipinatong ng gobyerno na 12% expanded value-added tax (E-VAT) sa mga produktong petrolyo na pinapasan naman ng mga mamimili.

Mababang tunay na kantidad ng kita o sahod: Ayon pa sa FIES, bumaba sa P20,400 ang tunay na halaga (real value) ng average family incomes ng lahat ng mga pamilya sa panahon ni Gloria o mula 2000 hanggang 2006. Implikasyon nito para sa pinakamahihirap na 10% ng mga pamilyang Pilipino ay ang paglusong pa ng kanilang taunang kita mula sa mababa nang P25,000 noong 2000 tungo sa P23,000 noong 2006. Kaugnay nito, dahil sa kakarampot na “pagtaas” ng daily minimum wages sa Metro Manila mula 2001 hanggang 2007, hindi nga talaga aabot sa 1% ang itinaas sa real value ng mga ito o mula P246 noong 2001 hanggang P249 noong 2006, sa gitna naman ng pagtaas sa 21.5% sa presyo ng mga pagkain sa parehong panahon. Gayundin, ang pinakahuling P382 minimum wage ngayong taon sa NCR ay 38% lang talaga ng itinatakdang family living wage (FLW) dito na P871. Sa labas ng NCR, ang average na sahod ay 29% lang ng FLW at 34% naman sa antas-nasyunal.

“Inseguridad sa trabaho”: Isa sa mga pangunahing salik sa lumalala pang kahirapan sa gitna ng inihahambog na “kaunlaran” ni Gloria ay karamihan sa sinasabing mga hanapbuhay na “nalikha” ay mabababa ang kalidad at walang katiyakan. Mula 2001 hanggang 2006, lumalabas sa Labor Force Survey (LFS) ng DOLE na malaking bahagi ng mga naiempleyo ay yaong may mabababang sahod at di-regular na mga trabaho (at bawal ding mag-unyon, kaya’t mas lalong “api”) sa sektor ng agrikultura, wholesale and retail trade, construction, private households, at pati mga unpaid family workers. Samantalang kaunti lang ang itinaas ng mga regular na trabaho sa mahahalagang sektor sa manupaktura at agrikultura. Kahit sa pinakabagong LFS (Abril 2008), lumalabas na isa sa limang nakaempleyo ay naghahanap pa rin ng dagdag na trabaho dahil sa kakulangan ng kita. Sa isang sarbey nga ng Ibon noong Abril, naiulat na 71% ng mga Pilipino ay di sapat ang kinikita para matustusan ng maayos ang kanilang pamilya. Kaya nga’t ang underemployment rate ay tumaas sa 19.8% (6.6 milyong tao) mula 18.9% (6.3 milyon) noong Abril 2007. Tumaas din ang unemployment rate sa parehong panahon mula 7.4% (2.6 milyong tao) hanggang 8.0% (2.9 milyon).

Inflation: Nabanggit na ang walang humpay at mabilisang pagtaas ng presyo ng mga pangunahing bilihin o produkto at pati na ang iba-ibang serbisyo. Nito lamang Hunyo, umabot ng 11.4% ang inflation – ang pinakamataas sa loob ng 14 na taon!

Pandaraya dito, pandaraya doon; kurakot dito, kurakot doon

Lalong lumubha ang katiwalian sa ilalim ng pamamahala ni Arroyo. Ayon sa taunang sarbey ng Transparency International, isang pandaigdigang samahan na nag-aaral ng korapsyon sa buong mundo, ang pang-65 ranggo ng Pilipinas sa pinakatiwaling bansa noong 2001 – nang mailuklok ng Edsa II si Gloria bilang pangulo kapalit ng pinatalsik na si Erap – ay lumusong pa sa ika-131 noong 2007. “Pinakamatino” sa corruption index ng TI ang pang-una (1), at “pinakamasahol” naman ang panghuling bilang o 179 na mga bansa noong isang taon:

  • Ang eskandalong “Hello, Garci,” ang usapan sa telepono nina GMA at Comelec Commissioner Virgilio Garcillano, na naglantad sa sistematikong pandaraya sa eleksyong pinagwagian ni Gloria noong 2004.
  • Ang “fertilizer scam” ni Joc-joc Bolante, kung saan ang para sana sa mga magsasaka na pondong P728 milyon sa Department of Agriculture ay inilihis bilang pondo sa pangangampanya nina Gloria sa halalan noong 2004.
  • Ang misteryosong deposito sa bangko ni umano’y “Jose Pidal” (pinaniniwalaang si Mike Arroyo, asawa ni Gloria), na malamang ay galing sa iba-ibang katiwalian at umaabot ng P200 milyon.
  • Ang patagong paggamit ng nakukuhang buwis sa road user’s tax para sa mga “operasyong pulitikal” laban sa mga “kaaway” ng rehimeng Arroyo o para “pagandahin” ang imahen nito.
  • Ang tinatayang P532 milyon na “patong” sa paggawa ng Macapagal Blvd. mula Pasay hanggang Parañaque.
  • Ang patuloy pa ring mga payola o “lagay” ng mga sindikato sa jueteng, katulad din noong panahon ng gobyernong Estrada.
  • Ang malaking panggagantso sa konstruksyon ng NAIA Terminal 3 ng PIATCO.
    Ang panunuba sa planong poll computerization o automation daw ng Comelec, na nagwaldas lang ng P1.3 bilyon.
  • Ang katiwalian sa North Rail project, na binuriki sa $503 milyong badyet dito.
  • Ang mala-tulisang kontrata ni Norberto Gonzales sa kumpanyang Venable para “pabanguhin” sa Amerika ang nakakasulasok na “amoy” ng gobyernong Arroyo.
  • Ang ZTE broadband deal na nagkakahalaga ng $329 milyon, na kung natuloy ay titiba sana ang mga itinuro ni Jun Lozada (Mike Arroyo, Benjamin Abalos, atbp.) ng di-bababa sa $130 milyon o bilyun-bilyong pisong kurakot!

May ”maitim” na pakana din sa paghirang (o paggantimpala) kay Romulo Neri bilang bagong administrador ng Social Security System (SSS) umpisa ngayong Agosto, at pinakapinuno ng bagong tatag na national social welfare program (NSWP). Dahil sa kanyang baluktot na katapatan kay Gloria – nakimagmatigasan siyang huwag idawit si Gloria kahit halatang-halata naman na may kinalaman ito sa ZTE scam – delikadong “pakialaman” na naman ng grupo ni Arroyo ang bilyon-bilyong pondo ng NSWP (P45 bilyon) at ng SSS (P247.74 bilyon), na mula sa pinaghirapang pera ng mga manggagawa sa pribadong sektor. Bukod sa personal na gamit, maaari ding gamitin ito sa nalalapit na pambansang eleksyon sa 2010 (na ginawa na nga sa ferilizer scam ni Bolante noong 2004). At dahil sa pagtalaga kay Neri bilang miyembro ng gabinete, sakop muli siya sa inaabusong ”executive privilege” ni Gloria.

Umuusbong na munting pasista

Kasabay ng paglawak ng malakihang korapsyon – na palaging direkta o di-direktang naiuugnay sa mga kapamilya at galamay ni Gloria – ay ang walang pakundangang pagpapataw o pagbaluktot ng mga batas o patakaran upang maprutektahan sa anumang paraan ang kanilang kontrol sa kapangyarihan, at pigilang malantad sa publiko ang kanilang mga iregularidad (sa mga “proyekto,” sa mga eleksyon, sa mga “gapangan” sa Kongreso, lalo na kapag may tangkang impeachment kay Arroyo, atbp.).

Pinakatampok dito ang polisiyang calibrated preemptive response (CPR) noong Setyembre 21, 2005 (na anibersaryo pa man din ng batas militar ng diktadurang Marcos), na naghudyat sa marahas na pambabasag ng mga kilos-protesta; ang Executive Order (EO) 464 noong Setyembre 26, 2005, na ikinatwiran ang “executive privilege” daw una’y para pigilan ang imbestigasyon ng Senado sa hokus-pokus sa halalan noong 2004 at sa anomalya sa North Rail Project (at sa huli’y sa mga sumunod pang mga katiwalian ng gobyerno, kabilang ang sa ZTE); at ang Presidential Proclamation (PP) No. 1017 noong Pebrero 24, 2006, na nagdeklara ng state of emergency para masupil ang malawakan sanang kilos protesta.

Ipinawalambisa ng Korte Suprema noong kalagitnaan ng 2006 ang maraming bahagi ng mga naturang “batas” – isang patunay na hindi lang di-makatarungan, kundi iligal din ang “ligal na pagsasangkalan” nina Gloria para supilin ang malawakang pagtutol sa kanyang rehimen at para pagtakpan ang kanilang mga pandarambong.

Kaagapay ng nasabing “ligal na mga panunupil” sa mga karapatan at katotohanan ay ang pagdami din ng mga kaso ng pagpatay at pagdukot, lalo na sa mga aktibista at iba pang kritiko ng pamahalaan, kasama ang mga manunulat o mamamahayag, relihiyoso, at mga estudyante. Maraming insidenteng ganito ang masusi at obhetibong naidokumento, kabilang ang ginawang imbestigayon ni Philip Alston sa Pilipinas noong 2007, bilang United Nations (UN) Special Rapporteur on extrajudicial killings.

Hatol ng Bayan

Hindi nakapagtataka na tuluyan at grabeng lumusong ang “popularidad” ni Gloria sa negative 38 noong Hunyo, ayon sa sarbey ng SWS. Ito na ang pinakamababang approval rating ng isang pangulo ng Pilipinas buhat noong 1986 o nang papabagsak na si Marcos. Pagpopormalisa nga lang talaga ito ng matagal nang kinikimkim na poot at yamot ng mamamayan sa rehimeng Arroyo – bunga ng malaganap at lumalala pang kahirapan, anomalya, at pagsupil sa katotohanan at mga demokratikong karapatan.

Sa unang pagkakataon, mayorya ang narehistrong “dissatisfaction level” kay Gloria sa lahat ng mga rehiyon sa buong bansa, kahit sa sinasabi niyang “balwarte” sa Kabisayaan: 63% sa Metro Manila, 60% sa Luzon (labas ng NCR), 56% sa Visayas at 62% sa Mindanao. Gayundin ito sa lahat ng mga social classes (mayayaman, middle class, masa at mahihirap) at lahat pa ay negatibo ang ibinigay na grado kay Gloria: -37 sa class ABC, -35 class D, at -45 class E!

Mistulang gahibla na lang ang lamang ng diktador na si Ferdinand Marcos kay Gloria Macapagal-Arroyo sa tala ng kung sino ang pinakainaayawang presidente sa kasaysayan ng ating bansa. Lamang pa rin talaga si Marcos sa bigat ng ginawa niyang pagyurak sa demokrasya’t kalayaan; sa dami ng pinapaslang, pinadukot at pinakulong; sa laki ng kinamkam na mga yaman; at sa lawak ng pininsalang kinabukasan. Subalit nagawa lahat ng mga ito ni Marcos sa loob ng 20 taon – samantalang marami na at mabilisan pang dumadami at sumasahol ang korapsyon, paniniil, kahirapan, pagbaluktot sa batas at katotohanan sa ilalim ng rehimen ni Gloria sa loob lamang ng pito at kalahating taon ng pagkakaluklok niya sa kapangyarihan!

Hindi na kailangan pang hintayin ang pagtatapos ng kanyang termino sa 2010. Base sa karanasan, tiyak na may niluluto na namang “milagro” ang pangkating Arroyo para manatili sila sa puwesto – puwedeng si Gloria pa rin o kaya’y isang masunurin niyang bata-bata. Panahon na para tuluyang hugutin sa puwesto ang pekeng pangulong ito na nagdulot lamang ng malawakang kahirapan at kaapihan sa sambayanang Pilipino.

Ang isang sukdulang ganid at mapanlinlang na gobyerno – at sa paglipas ng araw ay matulin pang nagiging mapaniil – gaya ng kay Arroyo, ay wala nang pag-asang “magbago” o “magreporma” ng sarili. Samakatwid, dapat itong tanggalin sa puwesto sa pamamagitan ng aklasang bayan o ng people power sa mas madaling panahon – bago ito makapanakit ng marami pang tao, lalo pang makapagnakaw, at lalo pang makapaminsala sa ating bansa at sa ating kinabukasan.

Sona ni Gloria, hindi Sona ng bayan!

Tama na ang pagtitiis at “pasensya,” lumaban na!

Wakasan na ang pananamantala, patalsikin ang rehimeng Arroyo!

Mabuhay ang uring manggagawa!

Mabuhay ang mamamayang Pilipino!

Mabuhay ang kilusang paggawa!